De eeuwigheid is in Hampi. Ik heb het zelf gezien. Het landschap is al één en al eeuwigheid met z’n bizarre, kale rotsformaties, uit het niets opgedoken in het vlakke landschap met daartussenin, als door de hand van God zelf gedrapeerd, de helder, groene rijstvelden. Hier loopt een een rivier doorheen waaraan de vrouwen de was doen. Alsof dat niet genoeg is zijn er ook nog de tempels met hun vijvers vol lotussen. Ik weet niet hoeveel, het hele gebied ligt ermee bezaaid. Als Stendhall landschappen als door mensen gemaakte kunst had kunnen beschouwen, had men voor hem accuut een defribilator kunnen gaan zoeken.
Hampi was tot voor enkele jaren geleden een onbewoonde ruïneplek. Nu is er als gevolg van het toerisme een plaatsje ontstaan waar de onvermijdelijke heilige koeien op straat paraderen.
Hampi was tot voor enkele jaren geleden een onbewoonde ruïneplek. Nu is er als gevolg van het toerisme een plaatsje ontstaan waar de onvermijdelijke heilige koeien op straat paraderen.
Eén van de tempels is de Monkey tempel. De place to be voor zonsondergangen. Vergeleken met andere temples een tempel van niets. Waarom is Hampi eeuwigheid? Antwoord: door de zonsondergangen over de kale rotsen van Hampi gezien vanaf de rotsen bij de Monkey tempel. Zoals je de Etna een keer onder je voeten hebt voelen rommelen, zo kan je je jezelf de ervaring van Hampi niet ontzeggen. Don’t go there.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten