Dit is Palomin in zuid Goa. Een plaats die nog niet erg ver is gevorderd in de foodchain van toeristische ontwikkeling. Het tafereel ziet er vredig uit en het was ook vredig. Maar er gebeurden ook dingen. Eerst maakte ik mee, dat het lijk van een jongen op nog geen tien meter van mij vandaan langs mij heengedragen werd. Verdronken en uit het water gevist. In het watergelopen, maar iets te diep, zodat zijn vrienden hem ineens zagen verdwijnen. Voor je ogen houdt menselijk leven plotseling op. De theorie was dat hij in een gat gestapt was en door de stroming was meegesleurd en waarschijnlijk ook niet kon zwemmen. Een tragisch ongeval, dat binnen twee uur van het strand verdwenen was.
Naast de verdrinkingsdood waren er de honden. De honden in Goa zijn semi wild en zwerven in troepen over de stranden. Op een avond liep ik over het strand en werd ik plotseling door een troep aangevallen. Je leest het goed, door een troep aangevallen. Eerst kwam het alpha mannetje grommend en met ontblootte tanden op mij af, onmiskenbaar een aanval. I was shocked, maar had niet goed door wat er aan het gebeuren was. Vervolgens werd ik omsingeld door nog eens vier honden. De alpha man kroop door z’n knieen gezakt op mij af, van agressie, opengesperde ogen en ontblote tanden. En waar ik om mij heen keek, zag ik die koppen met ontblootte tanden. Instinctief deed ik luid schreeuwend een paar passen naar hem toe. Ik kon nog nadenken en wist dat ik iets moest vinden om ze van mij af te slaan. Dit bracht de aanval een paar tellen tot stilstand. Ik pakte uit de troep die rond de vissersboten lag een houten paal. Met twee handen eromheen deed ik een uitval naar het alpha mannetje. Hierdoor ontstond een gat in het hondenpact en kon ik naar de twee meter hoger gelegen rand met de strandhutten rennen. Ik greep daar een kandelaar van de bar en terwijl één van de honden een uitval naar mijn benen deed. Het was halfdonker en gooide de kandelaar met volle kracht naar waar ik dacht dat de hond zich bevond. Ik stond te trillen op mijn benen. Mijn hutje was een paar honderd meter verder. Ik durfde niet meer over het strand op en koos de weg over het stenen muurtje die de afscheiding met het strand vormde. Een Israëli uit de hutjes naast mij, zei met een toon van minachting, toen ik helemaal opgewonden vroeg of hij HET gezien had, "you should have talked to the dogs man. You should have talked to the dogs."
Na het honden avontuur was Goa genoeg. Ik wilde andere dingen zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten