Anything can happen in India - Shazi, the backwaters boatman.

Op een brug in Allapuzha ontmoette ik Shazi, booteigenaar van beroep en nog veel meer andere dingen. Allapuzha is een stad met een vreemd sfeertje waar ik mijn vingers niet direct achter kon krijgen. Eén van die rare plaatsen die je op iedere trip tegenkomt. De koffieshop houder ziet het als volgt: daar in het noorden, bij Goa dus, want daar kwam ik vandaan, heb je allemaal zakkenrollers en “muggins” “No education, you know, like here in Kerala. Not happening here, muggings”. Waarom hij met dit punt kwam was mij niet duidelijk. Hopelijk niet om dit als gevolg van een 20 jarig communisme te propageren. Iedereen schoon water en zo. Je komt de waterboot zelfs tegen in de kanalen, want dit is de plek waar je goede backwater trips kunt maken. Een backwatertrip kan je op meerdere manieren doen. Je hebt van die luxueuze huifkarachtige boten die er werkelijk onberispelijk uitzien voor een exotisch event, de zogenaamde houseboat.
Een boot is een kano met een buitenboordmotor van onduidelijke komaf waarop het woord Yamaha op staat geschilderd. Shazi was moslim, 36 en had een vrouw en één kind. Voor 150 roepies per uur hebben wij een deal voor een zes uur durende trip buiten de geijkte toeristische paden. On the cheap, maar je toch weten te onderscheiden, dat scheidt de mannen van de knapen. Het eerste uur zijn we bezig geweest met peddelen naar zijn huis, ergens aan een kanaal, enige kanalen ver verwijderd van het hoofdkanaal waar wij vandaan vertrokken. “Vlak in de buurt”, zei hij, “no problem”. Het bleek aan de andere kant van Allapey te liggen. Zeker drie kwartier punteren, want varen ging immers niet meer. Ik begon mij al op te fokken, maar dwong de onrust naar de achtergrond en keek om mij heen. Het kanaal was breed en omzoomd met palmen. Door de bladeren en over het water speelde het gelige ochtendlicht in een gloed waar de romantiek van zou zijn afgedropen, ware het dat ik met een houseboat op pad zou zijn gegaan in plaats van deze dump.
Shazi woonde in een huishut aan het kanaal. Zijn zoontje kwam naar buitengerend en een mooie schuchtere vrouw keek vanaf de deuropening toe. Als een bezetene ging Shazi aan de gang met de motor. Deze dag ging hij gewoon geld verdienen, die houding. De bougie werd van de kap losgerukt en met een borstel werd het ding opgewreven. Dit ging met een enorme gedrevenheid. Daar zou een HR medewerker z’n vingers bij aflikken. Werkhouding een tien, van dat werk. Het duurde een tijd, maar uiteindelijk konden we weer verder. Ik was gedurende het wachten in een jojo gevoel terecht gekomen, waar twee kanten duidelijk een meningsverschil met elkaar hadden: de kon aan de ene kant het gevoel niet helemaal wegdrukken, dat ik in een rip off deal terecht was gekomen, 900 roepies en al een uur verkloot met een motor die het niet deed, terwijl ik aan de andere kant had gezien hoe zijn woonsituatie was en hoe enorm hij z’n best deed om feitelijk z’n brood te verdienen. Ik moest van het hoge toeristenpaard afstappen.