Deze mevrouw liep op een dijkje langs een kanaal. Langs die kanalen was het Dorp aan de Rivier. Vrouwen deden de was in het water, kinderen speelden erin, opa badderde en poetste zijn tanden met het vuile water. En werkelijk honderden kinderen, overal, die je nariepen yonté, het equivalent van falang uit Thailand: het dubbele gevoel van exotisch en vreemd tegelijkertijd. Een andere kinder favoriet was two pen, twee pennen, zonder please, two pen. Het restant van de ochtend brachten we door met op deze dromerige manier door de kanalen te dobberen. We gingen ergens heen zei Shazi wijzend en hij zette koers naar een hut langs het kanaal. De hut bleek een restaurant te zijn. “Friends”, zei Shazi. Ik werd aan iedereen voorgesteld en als gast de hut in geleid. Eten werd op een bananenblad geserveerd. Wacht, ik heb nog vergeten te zeggen, dat eten fully included was in deze trip. Het eten werd beschouwd als een serieuze zaak, dat merkte ik al snel. Vond ik het lekker. Shazi deed mij voor hoe het moest: hij pakte het groetenprutje tussen zijn vingers en mengde dit razendsnel door de rijst. Mixing zei hij, mixing en keek mij hoopvol aan. Vervolgens propte hij de mix naar binnen, luid smakkend. Ok ik was in hot curry land, maar dit was echt erg. In een zilveren beker stond water. Ik hoopte maar dat het ok was en bluste wat nog te blussen was. Alle aanwezigen moesten lachen. Eén van die kerels, want vrouwen waren niet te zien, vertelde dat hij christen was. Hij noemde de naam van een obscuur genootschap waarvan ik nog nooit gehoord had. Hij was ook leraar wiskunde, maar wel in die volgorde: eerst christen en dan wiskunde leraar. Hij vroeg en trok hierbij een bezorgd gezicht, hoe het toch kwam dat wij niet meer bij een kerk wilden horen. Hij kon dit niet begrijpen. Je kan toch niet alleen met het materiële bezig zijn. Hij wilde per se, dat ik meeliep naar zijn huis verderop aan het kanaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten