Anything can happen in India - Chapora village

Chapora is de plek waar de Goa trance troupers halt houden en samenklonteren. Waarom? Op de eerste plaats ligt het niet aan zee. Een tweede vereiste waaraan voldaan wordt, is dat het een eigen sociaal leven heeft met lokalen waar de Goa gangers en de locals samen komen. Chaporianen en als gevolg daarvan Chapora, horen bij de Goa trance troupers en de Goa trance troupers horen bij de Chaporianen. Het gemeenschappelijke patroon, de common ground waarop zij elkaar vinden is legaal lui zijn. In Chapora heerst rust, terwijl het teglijkertijd behoorlijk druk kan zijn. Dit patroon wordt een klein beetje verstoord door de bouwactiviteiten van een aantal russen en het lawaai van motoren, maar eigenlijk hoort dit ook wel bij Chapora.

Het dorp ligt een aantal kilometers van zee en om deze te bereiken moet je eerst een heuvelrug over. Dit doe je gewoonlijk met een gehuurde motor, maar dat staat gelijk aan zelfmoord willen plegen. Indiase wegen zijn een asfaltgatenkaas. Het land heeft het hoogste aantal verkeersdoden ter wereld. De combinatie weg - bestuurder is dodelijk: iedereen verandert in een coureur die waanzinnige risico’s neemt. Obsessief haastige mensen met een stuur in hun hand in een land dat normaal uitblinkt in z’n relaxte houding. Hoe moet je dit nu weer precies zien? Speculatie: techniek creeërt dynamiek en snelheid in een verstedelijkte omgeving middenin een bevolkingsexplosie. Dat zou ieder land hectisch maken. Het verkeer is slechts een symbool hiervan. Haal je het zonder brokken, dan zijn de dorpen en de oceaan prachtig.

Jij hebt ook een motor nodig, zegt mijn Maltese dj vriend. Wil je tenminste fatsoenlijk bij de party’s kunnen komen, die links en rechts georganiseerd worden. Goa = dance, Goa = drugs en Goa = toerisme op z’n Indisch, wat een aangename variant is op het Europese model, vind ik zelf. De locals proberen een band met je op te bouwen al is het voor de continuïteit van het geldelijke gewin. Chapora zit vol relaxte locals. Als iedereen wat kan verdienen is het goed. Chapora is niet rijk. In feite is daar iedereen te lui voor. Relaxed zijn kent ook zijn prijs. Om Chapora te schetsen volstaat een beschrijving van Chapora’s rioleringssysteem: dat is er niet en dan schijten de mensen gewoon buiten of er is een toilet dat een gat in de grond is, soms betegeld, meestal kaal beton. De riolering is dan de roetsjbaan waar de stront overheen naar buiten glijdt, waar de varkens al staan te wachten. Chapora, eerst kwamen de hippies, daarna de eerste backpackers, toen de punks en ravers, daarna de tweede golf backpackers met in hun kielzog de package toeristen. Chapora is gelukkig stadium drie nauwelijks volgroeid. Het zit er vol met rondhangende types in opzichtige relaxkleding, beladen met zilveren sieraden en meestal knetter stoned. Overal zijn guesthouses, motoren en scooters, reclametekens op goedkope gebouwen, barbershops, fruitshops, reisbureaus, restaurants, motor repairshops en nog meer guesthouses. Relaxed pratende mensen met de fles of het glas in de hand, op het terras of gewoon op straat, voeren in het straatbeeld op bepaalde uren de boventoon. De Indiërs manoeuvreren en glijden er doorheen om geld te verdienen aan van alles en nog wat. Alsof het gehele tafereel een bizar soort koloniale realiteit in zich heeft.

Sommigen die je tegenkomt zijn nog gestoorder dan de rest. De Viking had de Zweedse nationaliteit, maar sprak ook accentloos Noors en Deens. Volgens eigen zeggen had hij oud Noors koningsbloed. In Thai had hij de bijnaam van onverschrokken krijger, wederom volgens eigen zeggen, omdat hij met serieuze Thai boxers vocht. Vanaf zijn vijfde deed hij al martial arts. Hij dealde ook en had ronde plakken, talli’s hash. Spul dat volgens hem uit de Himalaya kwam en van de eerste “rub” kwam, als de mensen de vette werkzame stof van de plant halen door er met hun handen langs te wrijven. Hij hing vol zilveren kettingen. “From the market in Arjuna”, hij draaide z’n vierde joint die ochtend. Hij had een speciale verbrandingsmethode met de hash. Hij had een brander met een felle vlam waarin hij de dope snel verwarmde. Vervolgens begon hij de stuff als een bezetene tussen zijn vingers te vermalen voor hem op de tafel. Dan een klein beetje tabak erbij, mixen en daar gingen we weer. Het ontbijt duurde tot na twaalven, dan ging iedereen aan die tafel eindelijk iets doen. Daar werd ook over gesproken alsof het een buitengewoon grote onderneming was. De taal aan tafel was een ratjetoe van Engels met allerlei accenten, pidgin Engels. De Viking zat vol verhalen. Aan de lopende band, het ene verhaal na het andere kwam eruit. Hij was constant aan het woord. Hij vertelde het verhaal van die ene keer dat hij mescal gedronken had met een worm erin. Hij was hier zo speedy van geworden, dat z’n hele spraak motoriek ervan in de war was geraakt. Om dit te illustreren begon hij razendsnel babbelende bewegingen en sounds te maken met zijn mond, terwijl hierbij zijn tong uit z’n mond flitste. Zijn gezicht nam hierbij een bezeten expressie aan alsof er een demon vanuit z’n kont onhoog aan het kruipen was. Zijn wenkbrauwen trok hij daarbij in een grimas omhoog in een wilde omhelzing met de opengesperde ogen om zijn verhaal kracht bij te zetten. Vervolgens barste hij in een keiharde, waanzinnige lach uit en keek triomfantelijk in het rond, ondertussen met zijn hoofd knikkend. Als slotact gaf hij daarna met zijn rechteroog een knipoog en trok daarbij aan zijn 20 cm lange, gevlochten sik onderaan zijn kin. Dit deed hij ieder verhaal opnieuw en hij heeft er behoorlijk wat verteld in die paar dagen.