Dit is de laagste gebedsruimte waarin ik ooit ben geweest. Het hoort bij een christelijke kerk.Gesticht door een door de paus heilig verklaarde Indiër. Hij was niet de minste deze je op aanplakbiljetten aanstarende man, in dezelfde kleurstelling als Krishna afbeeldingen. Kleur esthetiek gaat blijkbaar dieper dan religie in de volksziel. Ik weet niet of ze het in het geheim moesten doen, noch wanneer die geheimzinnige periode had plaatsgevonden, maar ik heb nog nooit zo’n kleine gebedsruimte gezien. De ruimte was nog geen halve meter hoog, een kruipruimte, en had een hoog zestiger of zeventiger jaren gehalte. Ik begon een zeker ongerijmd patroon te onderscheiden. Iedereen vandaag was bezorgd dat wij in het westen onze religieusiteit aan het verliezen waren, terwijl in Kerala al jarenlang de communistische partij aan de macht waren als notoire attheisten. Had het één met het ander te maken? Volgens mij niet, India is het land van de ongerijmdheden. Ergens verderop woonde de hugging goeroe, die een bloeiende praktijk had aan westerlingen die een hug kwamen halen, zodat ze er weer tegen konden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten