Dit is een Mumbai taxi. Ze hebben ergens wel verwantschap met New York taxi’s. Ook erg veel gebruikt als vervoersmiddel. Ook heel erg aanwezig. Mijn eerste India ervaring is verbonden met zo’n ding: ik stapte buiten de aankomsthal van het vliegveld en de benzinewalm sloeg je direct op de keel. De lucht was vergeven en je zag onder de half verlichte lantaarnpalen een deken van blauwe smog hangen. Ik maakte snel de berekening dat ik maximaal twee dagen in deze vervuiling kon rondlopen en daarna ziek zou worden. Op de vervuilingsschaal van smerige aziatische steden net boven Bangkok waar dit drie dagen kost.
Mijn tweede India ervaring was een taxirit door de slums. Ik moest van Mumbai airport naar Lokmanya Tilat station en het was twee uur ’s nachts, dit maakte het een tikje luguber. Er was een geïmproviseerd “cardboard” kantoor waar je moest vertellen waar je heen wilde en dan werd je daarvandaan naar je taxi begeleid. Niks alleen regelen. Bombay taxi’s waren georganiseerd, hoe rommelig het er ook uit zag. De bestemming was Lokmanya, voor de vroege trein naar Goa. Op de kaart was Lokmanya een klein stukje, maar de rit duurde drie kwartier. De straten waar wij doorheen kwamen waren de meeste tijd onverlicht. Daarnaast waren de meeste straten opgebroken of gigantisch hobbelig. Om het nog erger te maken was de route in feite één grote sloppenwijk. Dat betekent dat de mensen letterlijk in de goot sliepen naast de koeien. Onderweg werd ik een beetje paranoia. Ik probeerde naar het gezicht te kijken van de chauffeur, maar het was zo donker in de auto dat ik zijn ogen niet kon zien in de spiegel. Ik dacht als hij hier stopt, dan kunnen ze me zo van alles beroven, doodslaan en langs de straat achterlaten. Niemand die het op zal vallen. Halverwege keek ik naar buiten, terwijl de taxi een zwaai naar rechts maakte. Ik keek en zag dat hij een open put midden op de weg ontweek waar een man tot halverwege zijn borst in stond.
Mijn derde India ervaring was de atmosfeer van het Lokmanja station. Hier moets ik de chaos wel toelaten, omdat ik een nacht in het station moest doorbrengen voordat ik verder kon reizen. Buiten krioelde het van de mensen, terwijl het toch midden in de nacht was. Tussen al die mensen door liep een man langs mij heen met alleen een vuil oranje hemd aan, verder droeg hij niets. Ik zag hem zo hangen. In de stationshal lagen tientallen gezinnen te slapen op stukken karton of gewoon op de kale vloer. In de ruimte ernaast waar ze de kaartjes verkochten, zat een rij mannen gehurkt, van wel vijftig meter lang, in elkaar geschoven als puzzelstukken waarbij de knieën van de man achter de man voor hem leken te omklemmen. Om het surrealistische plaatje af te maken, mepte een politieagent ze terug in de rij met een bamboestok als er één opstond. Waarom? Het was mij een volstrekt raadsel. Ik hoopte niet dat aan het eind van die rij mijn loket was.
2 opmerkingen:
Goed verhaal dat wat abrupt eindigt en meer afleveringen suggereert. Is dat ook zo?
yep er komt meer
Een reactie posten