Anything can happen in India - Mandavi express to Goa

De Mandavi express was de dagtrein naar Goa, paradijs met koeien op het strand. Het zag er in het begin goed uit of beter niet als je naar het uitzicht vanuit de treincoupe naar buiten kijkt. Tussen de rails wordt geleefd in Mumbai. Mensen poepen er terwijl de trein voorbij dendert, maar daar kijkt niemand naar, want de armoede van de ander blijkt geen bron van vermaak te zijn in India. Naast het lage kwam het hoge ook aan bod tussen die treinrails: ik zag een rij mensen voor een tempel staan die twee meter van de rails was opgetrokken.

De tweede halte ging het totaal mis: de trein werd bestormd door een horde mensen, die ook een zitplaats wilden. Ze hingen op een bepaald moment aan de ijzeren tralies van de coupe. Alle ruimte was ineens verdwenen en het resultaat was met z’n drieën in elkaar gewrongen te moeten zitten op een plek voor twee. De volgende tien uur stond het overgrote deel, half hangend over diegenen die zaten. Het hele gangpad was gevuld met hangende mensen. In de trein kwam het sociale gebeuren op gang. Mensen die praatjes met elkaar met elkaar maakten. De chai verkoper met z’n: zangerige CHAI CHAI CHAI CHAI CHAI! . Er is een T-shirt gemaakt met als strekking: 150 year of Indian railways bringing people closer together , dat de lading van de ervaring wel aardig dekt.

Dit was een dagtrein, maar na wat ervaringen opgedaan te hebben is mijn conclusie, dat sleeper treinen het perfecte vervoermiddel zijn in India. Je moet ze wel reserveren en dat betekent dat je te maken krijgt met de Indiase bureaucratie. Hoe het mogelijk is, en welke ondoorgrondelijke bewegingen gevolgd worden, weet je niet. Op het perron krijg je van de stationchef een print-out in je handen gedrukt om aan de controleur op de trein te geven met daarop je naam, je wagonnummer en het nummer van de slaapplaats. En dit klopt, zodat je inderdaad een slaapplaats hebt. In India gebeurt alles op basis van improvisatie, maar de gereserveerde slaapplaatsen zijn met een dodelijke efficiëntie geregeld. Tot op de dag van vandaag blijf ik een diepe bewondering koesteren voor de Indiase spoorwegen. Zware locs tot stoomtreinen op de heuvels naar de hillstations, overal komen ze.

Na tien uur kwamen we aan op het station voor noord Goa. Hier kreeg ik de shock van mijn leven: midden op het perron stond een man die eruit zag als op het schilderij waarop je een gezicht van een man ziet dat opgebouwd is uit stukken fruit, maar dan geschilderd. Overal op zijn lichaam en over zijn hele gezicht zag je uitstulpingen en zweren. Het benam mij letterlijk de adem. De volgende shock was een helse taxirit naar Chapora. De chauffeur, niet gehinderd door tegemoetkomend verkeer, haalde alles wat ook mijn zijn gang belemmerde met totale doodsverachting in. Een ervaren Engelse India-ganger maakte mij dit op de dag van mijn vertrek in Mumbai duidelijk door een kruisgebaar te maken als dank voor een heelhuids vertrek uit India. Ik was nauwelijks begonnen.